NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
A gdzie Do-hyeon? Kiedy wyszedł?
Chwilę temu.
Praca nocą w sklepie musi być męcząca.
Chyba się nie wygłupiłam?
Jest ktoś, kto mi się podoba.
Mówiłaś, że ktoś ci się podoba.
- Co? - Nie pamiętasz?
Do-hyeon też to słyszał?
Jest ktoś, kto mi się podoba.
Ale...
to tajemnica.
Miałam to wyrzucić.
Ja słyszałem.
Co?
W dniu kiedy ta doniczka się zbiła, słyszałem twoją rozmowę.
Wiem. Mówiłeś, że słyszałeś o stażu.
- Song-i. - Chodzi o to,
że facet, w którym się zakochałam...
Wiesz, że...
zależy mi na tobie.
Wiem.
Sporo o tym myślałem.
Myślę, że najlepiej będzie, jeśli...
Powinniśmy...
zostać tylko...
Pozostańmy przyjaciółmi.
Dobrze.
Chwila, co?
Naprawdę mi na tobie zależy. Podobasz mi się.
Jako przyjaciółka. Dokładnie to chciałem powiedzieć.
Bez wątpienia jesteś świetną dziewczyną.
Przyznaję, że czasem wyglądasz całkiem ładnie.
Ale...
gdybyś została moją dziewczyną, to by wyglądało...
trochę dziwnie, nie sądzisz?
Jesteśmy jak rodzeństwo. Prawda?
Każdy by się uśmiał w tej sytuacji.
Nie żałuj sobie.
Tylko nie przesadzaj. Mówię poważnie.
Słuchaj, Tae-o.
- Nie o ciebie chodziło. - Co?
To nie o tobie mówiłam wtedy na dachu.
Sama mówiłaś, że ten ktoś pomagał ci w kłopotach
i dlatego się w nim zakochałaś.
Nadal będziesz się wygłupiał?
Jeśli to nie ja, to kto? Powiedz.
Najlepiej po prostu szczerze porozmawiać o odrzuceniu.
Być w zgodzie ze sobą...
i jakoś to przetrawić.
To naprawdę nie ty.
Pracuję z nim.
Tak?
Dowiedział się o mojej sytuacji
i zaczął się o mnie martwić.
Na swój sposób mnie pocieszył. Pomogło mi to.
Zaczęłam go lubić.
Sama nie wiem kiedy.
A co ze mną?
Też cię pocieszałem.
Pocieszenie przez przyjaciela to coś zupełnie innego.
Po raz pierwszy czuję coś takiego.
Nie cofnę tego, co mówiłam i nie chcę wchodzić w szczegóły.
Nie pytaj już o to.
Chwileczkę.
Czy ja właśnie dostałam kosza?
O rany.
A nawet mi się nie podobasz.
Ciekawe doświadczenie. Dzięki.
Szlag.
Tak będzie lepiej.
Mogło się skończyć dużo gorzej.
Tak będzie najlepiej.
To nie o tobie mówiłam wtedy na dachu.
Nie w tobie się zakochałam.
Jak możesz być tak głupi, Tae-o?
Naprawdę obawiałem się, że nasza odwieczna przyjaźń
może się zakończyć.
Miałem nadzieję, że Song-i nie powie, że to do mnie coś czuje.
Z drugiej strony...
Pocieszenie przez przyjaciela to coś zupełnie innego.
Szlag.
Ciekawe, co to za koleś.
MÓWIĄC, ŻE CIĘ LUBIĘ...
Podoba mi się tutaj. Skąd znasz to miejsce?
Przechodziłem obok.
Zawsze chciałem zaprosić tu swoją dziewczynę.
Zjedz jeszcze.
Dzięki.
Nie pijesz?
Zwykle tak, ale któreś z nas powinno być trzeźwe.
Nie wypiłam dużo.
Ostatnim razem
nie potrzebowałaś dużo, żeby się upić.
Jest ktoś, kto mi się podoba.
Uważaj!
- Wybacz. - Chcesz jeszcze jedno?
Nie, dziękuję. Wystarczy mi.
- Przepraszam. - Naprawdę, nie trzeba.
Wybacz.
Nic nie szkodzi.
To ten moment.
Spytaj, czy będę twoją dziewczyną.
Czym mogę służyć?
- Poproszę piwo. - Oczywiście.
„Od dzisiaj jesteśmy parą”.
To był ten moment.
Coś się stało?
Nic.
Proszę, spróbujcie.
I jak?
Nie wiedziałam, że na świecie jest tyle pyszności!
Jedz powoli, bo się zadławisz.
Gdzie Hun?
Nie chce jeść.
Cały dzień siedzi w pokoju.
Niepotrzebnie robił sobie nadzieję.
Jedzcie.
Ty też? Co jest?
Nie mam apetytu.
Co dzisiaj wszyscy tacy przybici?
Pomogę ci.
Dostałaś kosza?
To ty mi dałeś kosza.
Przestań się ze mnie nabijać.
Powiedział, że mu się nie podobasz?
To nie tak.
A więc cię lubi?
Nie musi mi tego mówić. Ja to po prostu czuję.
Czyli co dokładnie?
Że chodzimy ze sobą.
Co? To nie brzmi przekonująco.
A może to tylko taka udawanka?
Nie jesteś pewna,
bo nie wyraziłaś jasno swoich uczuć.
Przestań już mnie męczyć.
Nie jestem dla was atrakcyjna?
A co to za pytanie?
Żartowałam sobie z tego, że dałeś mi kosza,
ale taki jest fakt.
Autentycznie.
A co to ma do rzeczy?
Dałem ci kosza, bo zależało mi na naszej przyjaźni.
Psiakrew.
Song-i, jesteś naprawdę fajną dziewczyną.
Inteligentną, bystrą i dowcipną.
Większość facetów powie, że jesteś wyjątkowa.
Dlatego nie trać pewności siebie. Rozumiesz?
Posłuchaj.
Podejdź do niego pewnym krokiem, z rękami w kieszeniach.
I powiedz mu:
„Za kogo się masz...”
- „Za kogo się masz...” - „...że zaczynam w siebie wątpić?”.
- Właśnie tak.
Broda wyżej i patrz na niego z góry.
Nie trać pewności siebie.
Choć nie wiem, czy to wypali.
Bo brzydal z ciebie.
- Hej! - To ty masz go odrzucić.
Powiem ci coś.
Prawdziwy mężczyzna nie pozwoli, by kobieta wątpiła w siebie.
To było mistrzostwo.
To porządny facet.
Ale dlaczego wątpię w siebie?
Co tam robisz?
Jakiś projekt?
Chwila.
O to pytasz?
Powiedzmy, że to projekt.
Miłosny.
OK.
To jak z tą twoją dziewczyną?
Tą, o której myślisz.
Widujemy się czasami.
Jesteście parą?
Nie, nic z tych rzeczy.
Spotykamy się od czasu do czasu.
Chodzimy do kina.
Dogadujemy się.
Czyli to tylko przelotny romans? Jej to pasuje?
Muszę ją o to pytać?
Jesteś typem drania. Trochę to dziwne, jak na ciebie.
Ja?
Może sobie pomyśleć, że bawisz się jej kosztem
i że chodzisz z nią na niby.
Zaraz, gdzieś to już słyszałem.
A tak. Song-i.
Pamiętasz, jak powiedziała po pijaku, że ktoś jej się podoba?
No i?
Zjedli razem kolację i nawet poszli do kina.
Ale nic z tego nie będzie.
Spotkali się chyba tylko parę razy?
W dzisiejszych czasach trzeba się spieszyć,
a oni spotkali się już kilka razy i nic.
Widać, że to tylko flirt.
Skąd ta pewność?
Nie wszyscy myślą jak ty.
A ty co taki nerwowy?
Chodzi mi o to,
że ona czuje się sfrustrowana.
Ta twoja pewnie też tak ma,
choć może tego nie okazywać.
Song-i jest smutna?
Nie wiem, ale kiedyś zrozumie,
że nie ma drugiego takiego jak ja.
Wszyscy flirciarze to dranie.
- Pomogę ci. - Dzięki.
No daj, pomogę ci.
Nieźle.
Dzień dobry...
Co tu robisz?
Przechodziłem obok. Chciałem ci coś powiedzieć.
Kelner.
- Już. - Tak.
Ja je przyjmę.
Tak.
- To on? - Co?
Ten, w którym się zabujałaś. To on?
- Skończył chociaż liceum? - Hej.
Za dużo myślisz. Co chciałeś powiedzieć?
Przyjdź po pracy do sklepu Do-hyeona.
Wyślę ci adres.
Dobrze, ale po co?
Chcę kupić Hunowi piwo na pocieszenie.
A jeśli nie on, to kto?
- Jest w kuchni? - Hej.
Song-i, pomożesz mi w kuchni?
Już idę!
- Hej, czy to... - Idź.
- Ten staruch? - Zmiataj stąd.
Rany.
Kim on jest, że tak go ukrywa?
Tadam!
Cały dzień nic nie jadłeś.
Chociaż spróbuj.
No już, Hun.
Aż tak z tobą źle?
Mówiłaś, że mnie przyjmą.
Że mnie wybiorą.
Narobiłem sobie nadziei!
To wszystko twoja wina!
Jeszcze się po prostu nie odezwali.
Jeszcze trochę.
Skoro mnie nie wybrali, to się nie skontaktują!
Jak mam to zjeść? Za słone! Niech to szlag!
Dlaczego wyżywasz się na Ga-rin?
Co to za paskudztwo?
Pierwszy raz to ugotowałam. Chcesz spróbować?
Rozumiem.
Brawo.
No dobra, kochani, czas się ruszyć!
Chodźcie.
Chodźmy na kolację.
- Kolację? - Trochę się wyluzujemy..
- Daj spokój. - Szybko.
- Przecież chcesz. Wstawaj. - Boże...
Zjemy coś pysznego.
Jakie kluski chcecie?
Kimchi i z mięsem.
A ja udon!
DOMOWE KLUSKI U SEOGA
Poczekajcie tutaj.
Nie uprzedziłeś mnie. Nie zdążę tak szybko.
Co znaczy „tak szybko”?
Już od roku ci mówię, że ceny rynkowe rosną.
Co? O co chodzi?
Chodźmy gdzieś indziej.
- Co? - Patrzcie, to Do-hyeon.
Hej.
Wybaczcie, że tak późno.
Nie sądzisz, że to przesada?
Prosiłeś, żebym poczekał, aż Do-hyeon pójdzie na studia.
Teraz mam to odłożyć, aż znajdzie sobie pracę?
Przyszłam ostatnia?
Na co czekacie? Nie ma miejsc?
Nie powinniśmy.
Podnosisz czynsz do niebotycznej sumy.
W tej dzielnicy opłaty i tak wzrosły już dawno temu.
Czemu ja mam na tym tracić?
Tracić?
Mógłbym zarobić na tym lokalu trzy razy więcej..
Nie wiesz, jak podrożała ziemia?
Traktowałem cię ulgowo ze względu na przyjaźń.
Mam cię całować po stopach?
Nie zachowuj się tak. Wszyscy cię obgadują.
- Niby kto? - Wykorzystujesz tych,
którzy wynajmują od ciebie lokale.
Niech się wyniosą, skoro im źle. To się tyczy też ciebie.
Coś ty powiedział?
Uważaj na słowa.
Pamiętaj, że dostajesz darmowe kluski.
Zapłacę ci za nie. Ile chcesz?
Wystarczy? Bierz.
Obchodzą cię tylko pieniądze.
Że też miałem cię za przyjaciela.
Lepiej już idź.
Wynocha, bo nie ręczę za siebie.
Szlag by to!
Masz czas do końca miesiąca.
I to tylko ze względu na naszą znajomość.
A twoje kluski nie są już tak dobre.
A wy co tu robicie?
Dzień dobry.
Cześć.
Kopę lat.
Długo tu stoicie?
A jak myślisz?
Nie przejmujcie się sprawami dorosłych.
Chwila.
Ty jesteś Song-i?
Dzień dobry.
- Czego od niej chcesz? - Mama się nie odzywała?
Jeszcze nie.
A co cię nagle obchodzi jej mama?
Zamknęła swój sklep,
a ma takie zaległości, że nie pokrywa ich nawet kaucja.
Tato!
Byłem wyrozumiały, bo przyjaźnisz się z Tae-o,
ale tego już za wiele.
Dług jest ogromny, a ona nawet nie przeprosiła SMS-em.
Przykro mi, nie wiedziałam.
Przestań.
Dlaczego mam unikać tego tematu?
Wyrozumiałość nie popłaca.
Zresztą nieważne. Wszyscy mają mnie za drania.
Szlag!
Przyjdziemy innym razem.
Twój tata ma teraz sporo na głowie.
Przyniosę piłkę.
Koniec gry, chłopaki.
Do-hyeon wygrywa, tak?
Jesteście głodni? Chodźmy coś zjeść.
Umieram z głodu.
Idźcie, ja spadam.
Dobre, co? Może wezmę trochę sundae?
Ja już dziękuję.
Lepiej się czujesz?
Tak.
Tata Tae-o jest w gorącej wodzie kąpany.
Nie bierz tego do serca.
Wiedziałam, że mama nie zapłaciła czynszu,
ale nie, że jest aż tak źle.
Kiepsko nie mieć własnego domu czy sklepu.
Nie rozmawiajmy teraz o tym.
Dzień dobry.
Później to posprzątam.
Co ty robisz?
Wczoraj w nocy wiatr był tak silny,
że kamienie powpadały pod namiot. Będą ją potem bolały plecy.
Gdybyś tak martwił się o moje posłanie...
Zwariowałeś?
Późno już. Czemu nie wraca?
Weź przestań.
To znaczy?
Song-i to nie twoja córka.
Czasami przesadzasz.
Musisz się aż tak martwić?
Przyjaźnimy się. Nie mogę?
Za bardzo się nią interesujesz.
Musisz trochę zbastować.
Song-i mówiła, że ktoś jej się podoba. Ty chyba też kogoś masz.
To im powinniście teraz poświęcić więcej czasu.
Wyjdzie wam to na dobre.
Wiesz, o czym mówię?
Nie masz nawet bliskich koleżanek. Co ty wiesz?
Co? Nie przesadzaj, stary.
Kto mówi, że nie mam?
Też kumpluję się z Song-i i Ga-rin.
Ale to nie to samo.
Song-i i ja jesteśmy...
Tak?
My...
przyjaźnimy się dłużej.
Dajesz jakoś radę?
To nie pierwszy casting, który ci nie poszedł. Wyluzuj.
Wiem, ale tym razem porażka zabolała mocniej.
Zimno dziś.
Dzięki, stary.
Od razu lepiej.
Wybacz, że cię nie odprowadziłem. Dotarłaś do domu?
Zaraz będę.
Nie martw się o mnie.
Tae-o powiedział mi, że denerwujesz się, bo nie wiesz,
co ten facet do ciebie czuje.
Chyba wiem, co to za typ.
Jest bardzo pewny siebie, ale boi się.
Dziewczyny zwykle nie myślą o nim poważnie.
Nie potrafi zrobić dla niej tyle, ile tak naprawdę by chciał.
Dziękuję.
Nie znosi za to samego siebie.
Pewnie już taki jest.
Widzicie te pudła przed wami?
Tak, szefie.
Otwórzcie je.
HAN SONG-I
- Super. - O rany.
Zapewne już wiecie, że „Lepiej niż w domu”
to organizacja non-profit, która buduje domy dla biednych rodzin.
Proszę, żebyście dali z siebie wszystko,
aby spełnić marzenia tych, którzy w tych domach zamieszkają.
Oczekuję od was silnego poczucia obowiązku.
To tyle ode mnie.
Witam wszystkich w „Lepiej niż w domu”!
Załóżmy kaski.
- Pomóc ci? - Tak.
CHOE MIN-AH
Pasuje ci.
Nie tak. W ten sposób.
Wyjmij ten.
Przełóż tutaj, żeby się przecinały.
Dziękuję.
Wygląda nieźle.
Song-i?
Dae-geon!
To ty. Nie byłem pewien.
Dawno cię nie widziałem.
Ty jesteś Choe Min-ah, tak?
Tak. Co ty tu robisz?
Ja...
będę was nadzorować.
- Dziwnie cię widzieć poza uczelnią. - Fakt.
No.
Dziewczyny,
zwrócę na was szczególną uwagę.
Słuchajcie.
Wyskoczmy na drinka?
Pewnie.
Co prawda ja już skończyłem studia,
ale po pracy nie musicie się do mnie zwracać formalnie.
To na razie.
- Cześć. - Pa.
Jedzcie.
Nie mogę patrzeć na tego dupka.
Nie zmienił się ani trochę.
Dupek jak zawsze.
Krew mi się gotuje, gdy pomyślę, ilu dziewczynom złamał serce.
Co one widzą w tym próżniaku?
Znalazł sobie niezłą pracę w Donggwang.
Chciałabym tu pracować.
Lepiej uważaj.
Pamiętasz, ile razy zapraszał cię na drinka,
kiedy jeszcze studiował?
Jak tam pierwszy dzień w pracy?
Dobrze.
Wracam do domu autobusem.
Na którym przystanku wysiadasz? Odbiorę cię.
- Poproszę dwa churrosy. - Oczywiście.
Za pół godziny na moim przystanku..
Zaraz.
Do-hyeon pracuje.
Nie powinnam zawracać mu głowy.
Zaraz będę w domu. Nie musisz przychodzić.
O co chodzi?Chcesz coś powiedzieć?
Powinnam wysiąść tutaj...
czy przed moim domem?
Oczywiście, że podwiozę cię pod twój dom.
Musisz się bardziej postarać.
Sekunda.
Halo?
Słucham?
To nie jest numer Choe Huna.
Dobrze.
Przepraszam.
Co się stało?
Halo? Tak, zgadza się. To telefon Choe Huna.
Tak. Choe Huna.
Przepraszam, kto mówi?
Rozumiem.
Proszę wysłać SMS pod ten numer.
Niesamowite.
Se-hyeon,
komplementy będą musiały poczekać.
Wyszła pilna sprawa.
Często masz te pilne sprawy.
No to leć.
Dobra.
Przepraszam. Zadzwonię do ciebie.
TAE-O
Hej, Tae-o.
Hej.
Chodzi o Huna.
Przyjęli go!
Co?
Dzwonili z agencji produkcyjnej,
przepraszali, że tak długo to trwało. Przyjmują go.
Serio?
Kamień spadł mi z serca. Tak się martwiłam.
O co chodzi?
Koledze się powiodło.
Powiedziałeś już Hunowi?
Jeszcze nie.
Mam świetny plan. Pogadamy, jak wrócisz do domu.
Gdzie teraz jesteś?
- Song-i! - Przestraszyłeś mnie.
- To prawda? - Niesamowite, co?
Tak się cieszę.
Urządzimy mu przyjęcie.
- Pewnie. - Super.
Potrzymaj.
Jak mu to powiemy?
- Jakiś pomysł? - Co sądzisz?
Tae-o!
Ależ to poniżające, gdy wszyscy w domu wiedzą,
że skopałem przesłuchanie.
Powinienem wrócić do domu?
Nie.
Jo In-sung też zaliczył masę porażek przed swoim debiutem.
Ja mam za sobą dopiero ze 20.
Tyle że ja nie jestem tak przystojny.
Co jest?
Wyłączyli prąd?
Zaraz. Ga-rin.
O Ga-rin.
Ga-rin.
Ga-rin, nie bój się. To tylko awaria prądu.
A co to za muzyka?
Co jest?
Ga-rin.
Co ty tu robisz? Jest już prąd?
Jezu. Przestraszyłeś mnie.
Co wy robicie?
Co tu się dzieje?
Hej.
Jak się teraz czujesz?
Słucham?
O co chodzi?
Powiedz, jak to jest wygrać casting?
Co powiedziałeś?
Wybrali cię.
- Co? - Wygrałeś przesłuchanie, głuptasie.
Zadzwonili dziś do Tae-o.
Prosili cię do telefonu i powiedzieli, że cię wybrali.
Gratulacje!
I co, nie miałam racji?
Mówiłam, że cię przyjmą.
Poważnie?
A skąd te wątpliwości?
Proszę.
Sam zobacz.
PANIE CHOE HUN, GRATULUJEMY PRZYJĘCIA DO SZKOŁY MARZEŃ
Co? To prawda?
Tak.
O rany! Przyjęli mnie!
Naprawdę mnie przyjęli.
O mój Boże.
- Mam zdmuchnąć świeczkę? - Dawaj.
Raz, dwa, trzy.
Tae-o! Hej, Tae-o.
To dzięki wam! Chodźcie tu.
Hej, hej.
Przyjęli mnie!
- Tak zróbmy. - No nie?
Potrzymaj.
Do-hyeon.
Nie czekaj na mnie.
- Cześć, Song-i. - Nie czytałeś mojego SMS-a?
Wybacz. Nie zauważyłem go.
Idziesz na lunch? Ja stawiam.
Zjedzmy na mieście. Zamówię ci coś pysznego.
No dobra.
Chodźmy.
- Przesłuchanie? - Tak.
Myśleliśmy, że nic z tego, bo się nie odzywali,
ale wczoraj zadzwonili do Tae-o.
Urządziliśmy imprezę niespodziankę.
Super. Muszę być dla niego miły, bo pewnie zostanie sławny.
Chciałam ci o tym powiedzieć już wczoraj.
Dobrymi nowinami trzeba się dzielić.
W takim razie mogłaś zadzwonić.
Wczoraj wieczorem? Było późno, a ty pracowałeś.
O tej porze mam już trochę luzu.
Pisz, dzwoń albo przyjdź, kiedy chcesz.
Nie chciałam ci przeszkadzać.
Widziałam twój podręcznik na ladzie.
Gdy ktoś ci przerywa naukę, trudno się później skoncentrować.
Nie wiem, może się mylę,
ale za bardzo się mną przejmujesz.
A co w tym złego?
To ja powinienem troszczyć się o ciebie.
Teraz Tae-o robił to za mnie. Nie wiem, czy mam z nim szansę.
Miałem cię spytać już dawno.
- O co? - O ciebie i Tae-o.
Czy wy kiedyś...
czuliście coś do siebie?
Napisy: Piotr Leszczyński